"Sandon Silver Mine" is als verlaten zilvermijndorp onze tussenstop op onze route van McDonald Creek naar Ainsworth Hot Springs. Een bezoek aan het museum leert ons dat er vanuit het overheids "heritage" fonds net genoeg geld was om 1 gebouw in z'n volle glorie weer te herbouwen en de geraamtes van 2 anderen, plus een heel kleintje daartussen, neer te zetten. Oude foto's laten ons zien hoe hier een groot warenhuis was rond 1900 met daarnaast een vleeshouwer en een ander groot gebouw, waarvan de functie niet duidelijk wordt. Het kleine gebouwtje ertussenin, van slechts een meter breed, was een ijsverkoopwinkeltje.

Voor 1900 moet dit een fantastische stad geweest zijn waar zelfs de rivier onder de hoofdstraat door gekanaliseerd werd! Uit verhalen blijkt dat dit Canada's rijkste zilvermijnstad was met ongeveer 5000 inwoners, 85 bordelen, 29 hotels en 28 saloons. Het grootste en mooiste hotel bestond uit drie verdiepingen, gemaakt van hardhout, met in elke kamer warm en koud stromend water. De eigenaar van dit pand bezat zo ongeveer de helft van de stad, doordat hij bij aankomst een stuk slimmer was dan de rest. Hij zag dat iedereen die al winkels en huizen gebouwd hadden, dat gedaan hadden zonder de grond te claimen. Waarop hij de valei claimde en tegen iedereen die er al op gebouwd had zei, dat ze of de plek moesten verlaten of van hem de grond kopen. Dit resulteerde in verschillende rechtzaken over en weer, maar hij had het recht aan zijn kant en verdiende flink veel geld in deze begin fase. Daarna investeerde hij veel geld in verschillende zaken en gebouwen in de stad, zoals de oudste continu opererende waterkrachtcentrale uit 1897 de "Silversmith power generation & elctricity station". Deze is oorspronkelijk gebouwd om electriciteit en lucht onder druk te leveren aan de Slocan Star en Silversmith mijnen. Tegenwoordig voedt hij het westerlijke Canadeze stroomnetwerk.


Sandon Powerhouse

Door dit soort slimme investeringen bouwde hij een waar imperium op, en was ook het gezicht van de stad. De stad werd echter door een brand in 1900 totaal verwoest. Een groot gedeelte werd opnieuw opgebouwd mede door de prive investering van onze grootmagnaat, maar de zilverhandel was al niet meer wat het geweest was, voornamelijk door de vondst van goud in Klondike. Daardoor leidde de herbouw niet tot dezelfde grandeur als daarvoor.In de depressiejaren 30 ging het stadje er ecenomisch aan onderdoor en werd het bijna compleet verlaten. De stad werd een tweede en laatste keer volledig verwoest toen bij een verhoging van de waterstand de ingang van het kanaal onder de hoofdstraat verstopt raakte, zodat de complete vallei overstroomde en alle huizen verwoest zijn.


Vergane glorie, Sandon's eigen stoomlocomotief

Een sailant detail is dat vandaag de dag de "Klondike Silver Co." alle mijnen in de omtrek opgekocht heeft (en volgens een kaartje zijn dat er nog al wat, aangezien twee omringende bergen helemaal overdekt zijn met landclaims waarop velen een mijn was) en vier grote, waaronder die in Sandon nu weer opent. De zilvermarkt heeft het klaarblijkelijk weer economisch rendabel gemaakt om te starten met mijnen.